جنگ ، صلح می آورد ، صلحی و سازش شکننده. گاه جنگ ها صلح می آورند ولی ناخواسته. جنگ ها خون و خون ریزی به ارمغان می آورند و کینه های عمیق بر جای می نهند. جنگ ها بچه ها را بی پدر و بی مادر می کنند و مادران و پدران را سوگوار فرزندان.

جنگ رونق اقتصادی می آورد ، برای آنان که فلزات بی هویت را به توپ و تانک تبدیل کنند ، همان جنگ ویرانی می آورد و بی خانمانی برای مردمانی دیگر - بیچاره گان را در پی نان می فرستد و قدرتمندان را پول و پول بیشتر می دهد.

رییس مجلس بیان داشته بود ، ما لبنان را می سازیم. او و دیگران در خانه نشسته و فرمان می دهند. در شهر و کشور خودشان شهروندان درجه ۲ در پی نان هستند ، اما او می خواهد همین نان را بگیرد و جایی دیگر کاشانه بسازد.

لبنان امروز(+) خراب است ، ویران است و جایی است برای تلف شدن و نه زندگی کردن(+). اینها را همگان می دانند. ما می دانیم و شما هم می دانید ، کیست که نداند آنجا ویران شده؟ کدام آدمی نمی داند خرابی های به جا مانده از جنگ باقی هست؟ همه می دانند ، حتم دارم.

لبنان را همه قدرتمندان ویران کردند. جنگ را هم آنان راه انداختند. اگر قدرت نمی بود و طمع قدرت ، جنگی هم نبود. آنها که قدرت دارند قدرت فزونتر می خواهند ، آنانی هم که ندارند نمی دانند چیست.

ایران ، حکومت ایران را می گویم و کسانی که خواب هلال شیعی می بینند ، جنگ را شروع کردند. عکس های یادگاری رهبران ایران آنجا(+)(+) هست. نمی شود منکر شد ، خودشان هم منکر نشدند ، فقط می گویند ما کاری نداشتیم. ندانسته با دست خود خون هم کیشان خود را ریختند. نادانسته گمان کردند پیروز شدند و حال نادانسته می خواهند هزینه های عمرانی را از جیب مردم ایران بدهند.

حکومتگران ایران مردم لبنان را نابود کردند. آنان نصرالله را به جاده ای کشاندند که با دستان خویش طناب دار به گردن مردم و هموطنان خود بیندازد. آنان ، حکومت ایران مردم لبنان را جلوی توپ و تانک ها گرفتند و حال می خواند آبادهای ویران شده را آباد کنند.

نه ویران کنید و نه ویرانه ها را آباد کنید. مردم آن دیار را به حال خویش رها کنید.